Günün bittiği an çoğu zaman belli olmuyor. Ekranlar açık, kafam hâlâ yarım kalmış işleri sayıyor. Ilık süt tarifi benim için bir tür nokta koyma anı: bardak elimde, ışıklar kısık, bir şeyin bittiğini bedenimle hissediyorum.
Neden işe yarıyor?
Bunu bir tedavi ya da çözüm olarak görmüyorum. Sadece küçük, tekrarlanabilir bir işaret. DEHB'li beynim için ritüeller bazen geçişleri kolaylaştırıyor: işten dinlenmeye, ekrandan yatağa. Bu içecek benim için o geçişte bir köprü gibi.
Yapması da iki üç dakikalık bir iş. Bir bardak, biraz süt, belki bir kaşık bal. Karar yok, karmaşa yok.
Kendini zorlamadan
Ocağı açmak bile fazlaysa mikrodalga var. Ya da sütü hiç ısıtmadan soğuk içebilirsin; asıl mesele bir bardak içecekle durmak. Bal ve tarçın isteğe bağlı. Bazı akşamlar sadece sütün kendisini içiyorum.
Süt sevmiyorsan ya da içmiyorsan, bir bardak ılık su ya da demlenmiş ıhlamur da aynı yerde durabilir. Önemli olan sütün kendisi değil; bardağı elinde tutan sen ve o birkaç dakika.
Ocakta unutmamak için
Tek tehlike ocakta unutmak. Süt dibe tutunur, taşar, kokar. O yüzden başından ayrılmıyorum; üç dakikalık bir sayaç kuruyorum ve bardağı tezgâhın kenarına, elimin altına koyuyorum. Ocağın başında beklemek zaten üç dakikayı geçmiyor.
Bu içeceğin sana iyi gelip gelmeyeceğini önceden bilemem; ben sadece benim için ritüel olarak işe yaradığını anlatıyorum. Süte karşı bir hassasiyetin varsa, laktozsuz ya da bitkisel bir seçenek deneyebilirsin. Uyku düzenin uzun süredir bozuksa bir doktora danışmak daha doğru olur.
Küçük ritüeli sabitlemek
Bardağı her akşam aynı yere koyuyorum, aynı bardaktan içiyorum. Bu tekrar, kafama “şimdi yavaşlama zamanı” diyen bir kısayol gibi geliyor. Telefonu da bardakla birlikte bir kenara bırakmaya çalışıyorum. Her akşam başaramıyorum; olsun. Bir akşam atlarsam ertesi akşam yine aynı bardağı elime alıyorum.
Bu bardak, bugün bitirdiğin her şeyin küçük bir imzası olabilir.